Υπάρχουν έργα που όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο μοιάζουν να μιλούν για το παρόν. 

Η Μαρία Παπαφωτίου συνάντησε φέτος τη Λαμπρινή στη σειρά του ΑΝΤ1 «Κρίνο και Αγκάθι». Μια γυναίκα μέσα από την οποία ήρθε αντιμέτωπη με έναν κόσμο όπου ο φόβος, η βία, η ενοχή και όσα δεν κατορθώνουν να γίνουν λέξεις μπορούν να εγκλωβίσουν έναν άνθρωπο πολύ περισσότερο από τέσσερις τοίχους.

Πόσες φορές δεν έχουμε συναντήσει στον δρόμο μας, μέσα κι έξω από τις πόλεις, ερείπια, κελύφη βιομηχανικών κτηρίων που κάποτε ήταν ζωντανοί παραγωγικοί οργανισμοί;

Σιωπές που μοιάζουν με τα ήρεμα νερά μιας λίμνης. Που σ’ αφήνουν να δεις τον εαυτό σου να καθρεφτίζεται στην επιφάνειά τους. Υπάρχουν όμως και άλλες... 

Το όνομά του είναι συνώνυμο της υψηλής ραπτικής, της κομψότητας και της επιτυχίας. 

Νιώθεις σαν να ξεκινάς μια περιπέτεια. Δεκαπέντε ώρες θάλασσας μοιάζουν με μια μικρή δοκιμασία υπομονής, μέχρι που η Τήλος εμφανίζεται στον ορίζοντα και καταλαβαίνεις πως κάθε μίλι άξιζε τον κόπο.

Πλαστικά μπουκάλια, παλιά τζιν και εγκαταλελειμμένα δίχτυα ψαρέματος αποκτούν νέα ταυτότητα στα χέρια των designers που επαναπροσδιορίζουν την έννοια της πολυτέλειας. 

Στο ιαπωνικό θέατρο Καμπούκι, το σώμα μπορεί ξαφνικά να παγώσει, ο χρόνος να μοιάζει ότι αναστέλλεται και μια ολόκληρη ιστορία να χωρέσει μέσα σε ένα βλέμμα.

Η σιωπή μετατρέπεται σε υλικό, το φως σε αρχιτεκτονική γλώσσα και το κενό σε εμπειρία.